HOTEL OWNERS ASSOCIATION OF MAGNESIA Power by Sunsoft Thessalias ΕΝΩΣΗ ΞΕΝΟΔΟΧΩΝ ΝΟΜΟΥ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
Γλώσσα: 

  Κατηγορίες Ξενοδοχείων
 
 
  Newsletter
 
Γράψτε το e-mail σας για να σας στέλνουμε προσφορές και νέα μας

  

 

 ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΧΩΡΟΙ
Untitled Document

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΧΩΡΟΙ - ΕΝΤΥΠΟ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΤΟΥ ΔΕΟΒ

 

ΣΕΣΚΛΟ

Σε απόσταση 15 χλμ. δυτικά του Βόλου, πάνω στο λόφο Καστράκι βρίσκεται ο γνωστός αρχαιολογικός χώρος του Σέσκλου, πολύ κοντά στο σύγχρονο ομώνυμο χωριό. Τα πρώτα ευρήματα ήρθαν στο φως στις αρχές του αιώνα μας, ενώ η ανασκαφική έρευνα ολοκληρώθηκε στο τέλος της δεκαετίας του ‘70.

Ο νεολιθικός οικισμός του Σέσκλου -από τους αρχαιότερους ανεσκαμμένους οικισμούς της Ευρώπης- κατοικήθηκε για πρώτη φορά στα μέσα της 7 ης χιλιετίας π.Χ. από γεωργοκτηνοτροφικές οικογένειες. Τα ευρήματα εκείνης της εποχής είναι φτωχά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα, εργαλεία από πέτρα, κόκκαλο, οψιανό και πυριτόλιθο, καθώς και λιγοστά πήλινα ειδώλια.

Από την 6 η χιλιετία π.Χ. υπάρχουν ευρήματα που μαρτυρούν αναπτυγμένο πολιτισμό, όπως λίθινα θεμέλια σπιτιών, αλλά και, για πρώτη φορά, κεραμικά αγγεία μονόχρωμα αλλά και διακοσμημένα.

Μέσα στην επόμενη χιλιετία αναπτύσσεται ο κυρίως πολιτισμός του Σέσκλου. Ο οικισμός αυξάνεται πολύ σε μέγεθος, τα κεραμικά αγγεία με γραπτή διακόσμηση πληθαίνουν, οι τεχνικές βελτιώνονται προσδίδοντας στα αγγεία το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα, ενώ η αυξανόμενη χρήση των εργαλείων από οψιανό, υλικό που εισάγεται από τη Μήλο, μαρτυρά την ύπαρξη εμπορικών ανταλλαγών.

Τα θεμέλια των σπιτιών του οικισμού που βλέπουμε σήμερα στον αρχαιολογικό χώρο ανήκουν κυρίως σ'αυτή την εποχή και επεκτείνονται στα δυτικά του λόφου σε έκταση περίπου 100 στρεμμάτων, όπου έχουν ανασκαφεί περίπου 500-800 ευρύχωρες οικίες με σαφώς προμελετημένη οργάνωση, που όμοιά της δεν έχουμε συναντήσει ξανά στην περιοχή της Θεσσαλίας.

Όλα τα σπίτια του οικισμού, μικρά σε μέγεθος, πατούν σε λίθινα θεμέλια. Οι τοίχοι τους ήταν πλίνθινοι και στεγάζονταν με ξύλινες δίρριχτες στέγες σκεπασμένες με πηλό. Τα δρομάκια που διαχωρίζουν τα σπίτια είναι στενά και σε ορισμένα μόνο σημεία σχηματίζουν πλατείες. Γύρω από τα σπίτια σχηματίζονται μεγάλοι αναλημματικοί τοίχοι που ίσως έπαιζαν προστατευτικό ρόλο, χωρίς να μπορούμε να μιλάμε για οχυρωματικά τείχη.

Το Σέσκλο προς το τέλος της 5 ης χιλιετίας καταστράφηκε, ίσως, από πυρκαγιά και ερημώθηκε για περισσότερα από 500 χρόνια. Ξανακατοικήθηκε κατά την περίοδο της Νεότερης Νεολιθικής (4 η χιλιετία π.Χ.) σε μικρή, όμως, έκταση και μόνο πάνω στο λόφο.

 

ΔΙΜΗΝΙ

Σε απόσταση 5 χλμ. δυτικά του Βόλου και πολύ κοντά στο σημερινό ομώνυμο χωριό βρίσκεται ο νεολιθικός οικισμός του Διμηνίου. Πρόκειται για έναν μεγάλο και οργανωμένο οικισμό που ιδρύθηκε στο τέλος της 5 ης χιλιετίας π.Χ. για να φιλοξενήσει περίπου 200-300 ανθρώπους.

Τα απομεινάρια της κατοίκησής τους που βλέπουμε σήμερα στον αρχαιολογικό χώρο μαρτυρούν τον ανώτερο βαθμό οργάνωσης του οικισμού, καθώς αποκαλύπτουν μια σημαντική αρχιτεκτονική πρωτοτυπία: τους έξι ομόκεντρους κυκλικούς περιβόλους ανάμεσα στους οποίους έχουν κτιστεί τα σπίτια του οικισμού. Πρόκειται για αναλημματικές λίθινες μάντρες, με ανοίγματα επικοινωνίας στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, κατασκευασμένες κατά ζεύγη, εκ των οποίων οι δυο εσωτερικές ορίζουν την κεντρική αυλή - πλατεία του οικισμού και στηρίζουν τα κεντρικά οικοδομήματα.

Στις ανασκαφές, που ξεκίνησαν στις αρχές του αιώνα μας και ολοκληρώθηκαν το 1977 βρέθηκαν πολυάριθμα αγγεία με σκουρόχρωμη διακόσμηση πάνω σε ανοιχτόχρωμη επιφάνεια, πολλά σε αριθμό και ποικιλία εργαλεία από κόκκαλο, πέτρα και πηλό, καθώς και πήλινα ειδώλια, αλλά και κοσμήματα.

Στην αρχή της 3 ης χιλιετίας π.Χ. ο οικισμός ερημώνεται και μόνο μια μεγάλη γεωργοκτηνοτροφική οικογένεια παραμένει και κατοικεί στο μέγαρο της κεντρικής αυλής.

ΜΥΚΗΝΑΪΚΗ ΙΩΛΚΟΣ

Κάτω από το λόφο του Διμηνίου, στην πεδιάδα προς τη μεριά της θάλασσας, σε μια έκταση 100 περίπου στρεμμάτων ανακαλύφθηκε το 1980 σημαντικός μυκηναϊκός οικισμός, που σύμφωνα με τις νεότερες απόψεις είναι η αρχαία Ιωλκός, πατρίδα του Ιάσονα, σύμφωνα με το μύθο. Οι ανασκαφές, που συνεχίζονται και σήμερα, μας έχουν αποκαλύψει πέντε ιδιωτικές μυκηναϊκές οικίες με κοινό προσανατολισμό εκατέρωθεν ενός μεγάλου δημόσιου δρόμου και άλλες τρεις παρόμοιες λίγο πιο απομακρυσμένες.

Η οικία του άρχοντα της περιοχής πρέπει να τοποθετηθεί στο λόφο με τα νεολιθικά ευρήματα, όπου σώζονται αρχιτεκτονικά κατάλοιπα ενός μυκηναϊκού μεγάρου στη ΝΔ άκρη της κεντρικής αυλής, θέση με εξαιρετική εποπτεία του Παγασητικού κόλπου.

Οι δύο θολωτοί, μυκηναϊκοί τάφοι, που αποκαλύφθηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα στο Διμήνι, με ασφάλεια μπορούν να αποδοθούν στους ηγεμόνες της αρχαίας Ιωλκού.

Έτσι ενισχύεται η άποψη ότι το Διμήνι εξακολουθεί να κατοικείται, έστω και από λίγες οικογένειες, έως το τέλος της εποχής του Χαλκού. Οι πρώτες μυκηναϊκές οικίες κτίστηκαν στα μέσα του 15 ου αι. π.Χ. και διαδέχτηκαν τις παλιότερες νεολιθικές, ενώ κατά το 14 ο και 13 ο αι. π.Χ. οργανώθηκε και άκμασε η Ιωλκός που, όμως, έναν αιώνα αργότερα καταστράφηκε από άγνωστη αιτία και ερημώθηκε.

Κατά την διάρκεια των κλασικών και ελληνιστικών χρόνων, σημαντικές πόλεις που άκμασαν και συμπληρώνουν τον αρχαιολογικό χάρτη της περιοχής, ήταν:

Οι ΑΜΦΑΝΕΣ (τέλη 6 ου αι.π.Χ. – αρχές 3 ου αι.π.Χ.) που βρίσκονται στη σημερινή θέση “Σωρός”, με σημαντικό ιερό αφιερωμένο στον Απόλλωνα Παγασίτη.

Οι ΠΑΓΑΣΕΣ (5 ος – 4 ος αι. π.Χ) που ταυτίζονται με τον βόρειο τομέα της Δημητριάδας και αποτέλεσαν πυρήνα της ανάπτυξής της, ενώ κατά μια άλλη άποψη ταυτίζονται με τον κωνικό λόφο “Σωρό”.

Η ΆΛΟΣ , ελληνιστική πόλη, που άκμασε στις αρχές του 3 ου αι. π.Χ. Τοποθετείται στην περιοχή Αλμυρού, στη θέση Κεφάλωση. Σήμερα επισκέψιμα είναι τα οχυρωματικά της τείχη αριστερά και δεξιά της νέας Εθνικής Οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης.

 

ΓΟΡΙΤΣΑ

Στο α' μισό του 4 ου αι. π.Χ., όταν ο Φίλιππος Β' έκανε οχυρώσεις στη Μαγνησία, έχτισε μια αρχαία πόλη πάνω στο λόφο της Γορίτσας, σε εξαίρετη στρατηγική θέση. Το τείχος της πόλης κατασκευάστηκε πιθανότατα από τον Κάσσανδρο (316-298 π.Χ.), έχει μήκος 2.850 χλμ. ενώ 33 πύργοι τοποθετήθηκαν σε άνισα διαστήματα, καθώς το γεωγραφικό ανάγλυφο πρόσφερε σε μερικά σημεία φυσική οχύρωση.

Η πόλη είναι χτισμένη στα ΝΑ του λόφου και διαιρεμένη σε οικοδομικά τετράγωνα. Το όνομά της, μας είναι έως σήμερα άγνωστο, πιθανολογείται όμως, με βάση φιλολογικές και τοπογραφικές πληροφορίες, ότι ίσως πρόκειται για το αρχαίο Ορμίνιο. Οι κάτοικοί της υπολογίζονται σε 3.000-3.500.

Στο ψηλότερο σημείο του λόφου το τείχος περικλείει την Ακρόπολη, όπου σήμερα είναι χτισμένη η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής. Έξω από το τείχος σε φυσικό σπήλαιο έχει βρεθεί η επιγραφή στο βράχο “ΔΙΟΣ ΜΙΛΙΧΙΟΥ”, που αποδεικνύει τη λατρεία του Δία στην περιοχή.

Με την ίδρυση της αρχαίας Δημητριάδας το 294 π.Χ. άρχισε και η ερήμωση της πόλης στο λόφο της Γορίτσας, καθώς ο Δημήτριος Πολιορκητής υποχρέωσε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού να μεταφερθεί σ' αυτή. Έτσι, σήμερα η Γορίτσα αποτελεί ένα από τα ελάχιστα αυθεντικά παραδείγματα ελληνιστικής πόλης που έμεινε ανοιχτό μνημείο στο χρόνο, χωρίς μεταγενέστερες επεμβάσεις.

 

ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΑ

Ο αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας Δημητριάδας εκτείνεται σε απόσταση 1,5 χλμ. νότια του Βόλου. Η Δημητριάδα ιδρύθηκε το 294 π.Χ. από το βασιλιά της Μακεδονίας Δημήτριο Πολιορκητή -από τον οποίο πήρε και το όνομά της- με συνοικισμό γειτονικών πόλεων. Η προνομιακή γεωγραφική της θέση την ανέδειξε σε κέντρο πολιτικών εξελίξεων, σημαντική στρατιωτική βάση-ορμητήριο και φορέα μεγάλης εμπορικής δραστηριότητας. Έτσι αποτέλεσε για κάποιο διάστημα συμπρωτεύουσα, μαζί με την Πέλλα, του Μακεδονικού κράτους και μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της αρχαιότητας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου του Δημητρίου Πολιορκητή, Αντιγόνου Γονατά (277-239 π.Χ.), οργανώθηκε πολεοδομικά η πόλη σύμφωνα με το ιπποδάμειο σύστημα, ενισχύθηκαν τα τείχη της (συνολικό μήκος 11 χλμ. που σήμερα σώζονται σχεδόν σε όλη την περίμετρό τους) και ενδυναμώθηκαν με ισχυρούς πύργους.

Στον ανατολικό τομέα, στο κέντρο της πόλης, σώζονται πάνω σε ύψωμα τα λείψανα του ανακτορικού συγκροτήματος. Γύρω από ένα τετράγωνο δωρικό περιστύλιο αναπτύσσονταν τα διώροφα διαμερίσματα της βασιλικής οικίας, εκτός από τη βόρεια πλευρά, όπου σε μεταγενέστερους χρόνους δημιουργήθηκαν εργαστήρια κεραμικής και χαλκουργίας. Στις τέσσερις γωνίες του κτιρίου έχει αποκαλυφθεί από ένας ισχυρός πύργος. Χτίστηκε κατά την τυπική ελληνιστική αρχιτεκτονική και χωροοργάνωση, θυμίζοντας αυτή των άλλων μακεδονικών ανακτόρων των Αιγών και της Πέλλας, σε μικρότερη όμως κλίμακα.

Νότια του ανακτόρου διαμορφώθηκε σε πλάτωμα η ιερή αγορά της πόλης, που σε συνδυασμό με το ανάκτορο συγκροτούσαν τον εμπορικό και διοικητικό πόλο έλξης. Στο κέντρο της αγοράς εντοπίστηκε η ύπαρξη του ναού της Ιωλκίας Άρτεμης.

Το αρχαίο θέατρο της Δημητριάδας βρίσκεται σε απόσταση 150 μέτρων περίπου, νότια από το συνοικισμό των Νέων Παγασών Βόλου, δυτικά του δρόμου Βόλου – Αλμυρού στη θέση “Δόντια” (λαϊκό όνομα που δόθηκε για τα κατώτερα τμήματα της σειράς των πεσσών, που ανήκαν στο ρωμαϊκό υδραγωγείο της Δημητριάδας). Κατασκευάστηκε στο α' μισό του 3 ου αι. π.Χ. και έχουν διαπιστωθεί τέσσερις μεταγενέστερες αρχιτεκτονικές επεμβάσεις έως την οριστική εγκατάλειψή του στο β' μισό του 4 ου αι. μ.Χ.

Οι διαδεδομένες λατρείες της αρχαίας πόλης αφορούσαν κυρίως την τριάδα του Δία Ακραίου, του Απόλλωνα Κορωπαίου και της Άρτεμης Ιωλκίας, χωρίς βέβαια να απουσιάζουν αυτές των άλλων ελληνικών, ανατολικών και αιγυπτιακών θεοτήτων.

Σημαντικά ευρήματα –υποδείγματα της ελληνιστικής ταφικής ζωγραφικής- αποτελούν οι περίφημες γραπτές επιτύμβιες στήλες που βρέθηκαν εντοιχισμένες σε πύργους του τείχους της Δημητριάδας και σήμερα εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο Βόλου.

Μετά τη μάχη της Πύδνας το 168 π.Χ. και την επικράτηση των Ρωμαίων στην Ελλάδα, η Δημητριάδα περιορίζεται σε έκταση, κατορθώνει όμως να αποκτήσει ανεξαρτησία παραμένοντας πρωτεύουσα του Κοινού των Μαγνήτων. Κατά τη διάρκεια των αυτοκρατορικών και παλαιοχριστιανικών χρόνων αποτέλεσε μαζί με τις Φθιώτιδες Θήβες κέντρο της Βυζαντινής Θεσσαλίας και έδρα επισκόπου από τον 5 ο αι. μ.Χ. Η εγκατάσταση στη περιοχή ανιχνεύεται έως τον 6 ο αι. μ.Χ., όταν λόγω πιθανότατα σλαβικών επιδρομών η πόλη εγκαταλείπεται και μεταφέρεται στο λόφο των Αγίων Θεοδώρων, στα Παλιά.

 

ΦΘΙΩΤΙΔΕΣ ΘΗΒΕΣ

Το όνομα “Φθιώτιδες Θήβες” μοιράζονταν δυο αρχαίες πόλεις της περιοχής της Μαγνησίας. Η μια βρισκόταν κοντά στο σημερινό χωριό Μικροθήβες, στην πλαγιά ενός χαμηλού λόφου και τη συναντάμε μ' αυτό το όνομα τον 4 ο αι. π.Χ., όταν έγινε συνοικισμός με την προσάρτηση των γειτονικών πόλεων, ίσως και της Πυράσου, η οποία τοποθετείται στο λόφο “Μαγούλα”, ανατολικά τη Ν. Αγχιάλου και σε μικρή απόσταση από αυτή.

Από την Πύρασο έχουν βρεθεί ερείπια κατοίκησης πάνω στο λόφο, που χρονολογούνται από τη νεολιθική εποχή μέχρι τους κλασικούς χρόνους, τμήματα του τείχους της, αλλά και κρηπιδώματα του αρχαίου λιμανιού που χρησιμοποιούσαν οι Φθιώτιδες Θήβες κατά τον 4 ο αι. π.Χ., εποχή της ακμής τους.

Η άλλη πόλη, οι παλαιοχριστιανικές Φθιώτιδες Θήβες, ήταν παραθαλάσσια, χτισμένη στο χώρο του λιμανιού της αρχαίας Πυράσου, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η Νέα Αγχίαλος και έφτασε στη μεγαλύτερη ακμή της κατά τον 6 ο αι μ.Χ., αποτελώντας σημαντικό θρησκευτικό

κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Αυτό μαρτυρά και η ανασκαφική έρευνα που έχει φέρει στο φως σημαντικά εκκλησιαστικά, ιδιωτικά και δημόσια κτίρια με μαρμάρινα γλυπτά και εντυπωσιακά ψηφιδωτά, καθώς και δημόσιους δρόμους, υδραγωγεία και λουτρά, που χρονολογούνται από τον 3 ο μέχρι τον 6 ο αι. μ.Χ.

Πολύ σημαντικά ευρήματα μπορούν να θεωρηθούν οι μεγάλες τρίκλιτες βασιλικές με νάρθηκα, αίθριο και προσκτίσματα, που ήταν διακοσμημένες με όμορφα ψηφιδωτά δάπεδα, όπως η βασιλική του Αγίου Δημητρίου, του Επισκόπου Ελπιδίου, του Μαρτυρίου, η Κοιμητηριακή βασιλική, το συγκρότημα των επάλληλων τριών βασιλικών του Αρχιερέως Πέτρου και άλλες μικρότερες, μέσα και έξω από το αρχαίο τείχος, τοποθετημένες χρονολογικά ανάμεσα στον 5 ο και 6 ο αι. μ.Χ.

Τα αρχιτεκτονικά λείψανα αυτών των εκκλησιών βλέπουμε σήμερα στον αρχαιολογικό χώρο της Ν. Αγχιάλου, που μαζί με το μεγάλο αριθμό αντικειμένων τέχνης που βρέθηκαν στις ανασκαφές αποδεικνύουν τη μεγάλη ακμή της περιοχής

 

ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Ιδρύθηκε το 1909 με δωρεά του Αλεξίου Αθανασάκη και με κύριο σκοπό να στεγάσει τις περίφημες γραπτές στήλες της ελληνιστικής Δημητριάδας. Παράλληλα, με την αυξανόμενη αρχαιολογική δραστηριότητα αναπτύσσονταν και οι συλλογές του μουσείου, που το κατέστησαν, σήμερα, ένα από τα σημαντικότερα της Ελλάδας.

Το μουσείο του Βόλου αποτελεί παράδειγμα μουσειολογικής οργάνωσης των εκθεμάτων και ιδιαίτερα του νεολιθικού πολιτισμού και των ταφικών εθίμων. Στις αίθουσές του μπορούμε να θαυμάσουμε αξιόλογα ευρήματα από τους αρχαιολογικούς χώρους της Μαγνησίας, που μας μεταφέρουν νοερά στην εποχή της Αργοναυτικής εκστρατείας και της Ομηρικής εποποιίας. Πήλινα ειδώλια, σπάνια κεραμικά αγγεία και πλούσια συλλογή λίθινων εργαλείων από τους οικισμούς του Σέσκλου και του Διμηνίου, πήλινα γεωμετρικά σκεύη και ειδώλια από το κάστρο του Βόλου, τα Πευκάκια, και τη Ν. Ιωνία, γλυπτά κλασικής, ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής, αξιόλογα χρυσά κοσμήματα, αλλά και οι γνωστές επιτύμβιες στήλες της Δημητριάδας, διακοσμημένες από τα εγκατεστημένα στην περιοχή αττικά εργαστήρια με παραστάσεις που σώζουν το χρώμα τους μέχρι σήμερα, είναι μερικά από τα σπουδαιότερα εκθέματα του μουσείου που κεντρίζουν το ενδιαφέρον των επισκεπτών κάθε ηλικίας .

 

 

  Ο καιρός
 
weather in VolosΔείτε την πρόγνωση του καιρού για την περιοχή του Βόλου
 
  Χάρτης
 
Δείτε αναλυτικό χάρτη του Βόλου και του Πηλίου.
 
  Τα νέα μας
 
09/11/2015
ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΞΕΝΟΔΟΧΩΝ Ν. ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
01/07/2015
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΗΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
26/06/2015
ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΞΕΝΟΔΟΧΩΝ
23/01/2015
ΕΤΗΣΙΟΣ ΧΟΡΟΣ ΚΑΙ ΚΟΠΗ ΤΗΣ ΠΙΤΑΣ

 

 
Αρχική Σελίδα   |   Επικοινωνία  |   Χάρτης Αναζήτησης    |   Είσοδος Ξενοδόχων